قابل مقايسه با قولى است كه مىفرمايد : هر كسى در اين دين ما چيزى غير از آن را ايجاد كند ، مردود است و هر كه چيزى بسازد و آن را به دين نسبت دهد در حالى كه در اصول دين ريشه‌اى نداشته باشد كه به آن برگردد گمراهى است و دين از آن بيزار است و تفاوتى ندارد در آنكه مسائل اعتقادى و يا عملى و يا اقوال ظاهرى و يا باطنى باشد . « 1 » 4 - غامدى : در مناقشه بر بهتر بودن بدعت مىگويد مقصود از بدعت نزد معتقدين و قائلين آن اين است كه : بدعتهايى كه در شرع انجام گرفته همگى مذموم و ناپسند نيست بلكه برخى از بدعت‌ها نيكو و پسنديده است و از طرف خداوند داراى ثواب است ، پس بدعت را به بدعت نيكو و ناپسند تقسيم مىكنند . و اين تقسيم عده زيادى از اهل فضل و علم را فريب داده و بسيارى از نوآموزان را گمراه كرده واقعيت را بر بسيارى از مقلدين و افراد بىاطلاع و عوام پوشانيده و آنها هرگاه نهى از بدعتى را مىشنوند جواب مىدهند كه اين بدعتى نيكوست . در مناقشه اين قول و بيان خطاى آن و تنافى آن با حقيقت چنين است : اولًا : قول به حسن برخى از بدعتها با ادله شرعى وارد شده در مذمت همه بدعتها منافات دارد زيرا رواياتى كه بدعت را مذمت مىكنند و بر حذر دارنده از بدعت مىباشند مطلق و عام هستند و با اينكه زياد و متنوع هم هستند اما هيچ‌گونه استثنايى ندارند و در آن روايات چيزى كه مقتضى نيك بودن و مقبوليت برخى از آنها نزد

--> ( 1 ) . البدعة مفهومها و حدودها ، ص 48 ؛ جامع العلوم و الحكم ابن رجب حنبلى ، ص 252 .